2006 Album Top 10

Na veel wikken en wegen is de redactie van WildStyle tot een top 10 gekomen waar we ons in kunnen vinden. Weken is er gezweet en gediscussiëerd met de onderstaande lijst als resultaat. Eens of oneens? Dit is… (tromroffel) WildStyle’s 2006 Album Top 10.

Mr. Lif - Mo' Mega10. Mr. Lif – Mo’ Mega

Misschien wel de beste MC uit de Def Jux-stal dropte dit jaar misschien wel het beste album uit zijn carriere. De politieke boodschap valt deze keer volledig samen met de persoon van Mr. Lif waardoor deze niet afgezwakt wordt maar juist minder afstandelijk en dus makkelijker om mee te relateren. Ook wordt door een aantal nummers een scheut humor in het album geïnjecteerd (Washitup, Murs Is My Manager) die niet alleen voor de nodige adempauzes zorgen maar de meer ideologische teksten ook beter uit laten komen. Tel hier bij op dat Def Jux’ hoofd El-Producto het gros van de producties met verve voor zich neemt en je hebt een persoonlijk, gebalanceerd, en boeiend album dat eigenlijk veel meer aandacht verdient dan het bij de release kreeg.

T.I. - King9. T.I. – King

In al het strijdgewoel om wie zich nu, zeker na het ‘pensioen’ van Jay-Z, ‘King Of NY’ mocht noemen kreeg T.I. een briljante inval; hij kroonde zichzelf tot ‘King Of The South’. Een boude stelling die vervolgens met dit album onderbouwd werd. Meteen komt hij met de deur in huis vallen op een geweldige Just Blaze productie als openingstrack en die vaart blijft er bijna heel het album in. Dat er een paar van de gruwelijkste beats van dit jaar op staan zal niemand verbazen maar als er nog twijfels waren over Tip zijn skills op de microfoon blaast ‘I’m Talking To You’ deze definitief weg. En wie er deze zomer niet zijn hoofd geknikt heeft op ‘Why You Wanna?’ heeft waarschijnlijk een nekbrace.

Ghostface Killah - Fishscale8. Ghostface Killah – Fishscale

Ghost kondigde al aan met een aantal grote producers uit de underground samen te werken op dit album en met name die met MF Doom was voor velen al jaren een gedroomde combo. Die stelt op tracks als het geweldige ‘Underwater’ dan ook niet teleur. We zien alle kanten die Ghost door de jaren heen van zichzelf heeft laten zien terugkomen op dit album; de soulman van ‘Pretty Toney’, de verhalenverteller van ‘Bulletproof Wallets’, de onnavolgbare Ghost van ‘Supreme Clientele’ en de man die onvermoeid het Wu-Tang vaandel hoog houdt zoals hij op ‘Iron Man’ al deed. We kennen ze allemaal maar door sterke producties en originele invalshoeken blijft het fris. En zoals de visboer in het dorp van Asterix in 50 voor Christus al zei; “Verse vis stinkt niet!”

Jay-Z - Kingdom Come7. Jay-Z – Kingdom Come

Drie jaar geleden hoorden we hem nog vragen ‘What More Can I Say?’ maar dit jaar bleek toch dat zijn leven voldoende veranderingen door had gemaakt om stof tot rappen te hebben. Daar zal geen enkele hiphopliefhebber rouwig om zijn geweest want Jay-Z is een grootheid en wordt algemeen bewierookt als één van de technisch meest begaafde MC’s allertijden. Na afloop van zijn optreden in Amsterdam dit jaar werden de vermoedens bevestigd, er verschenen twee handen die ‘Roc-sign’ maakte met een datum eronder op het scherm. Jay-Z was terug. De verwachtingen waren zo hoog gespannen dat zelfs de man met de bijnaam ‘God MC’ ze niet in bleek te kunnen lossen. Maar dat dit misschien niet het beste album uit zijn carriere is neemt niet weg dat het nog altijd een sterk album is waarin we Jay-Z van een rustigere en volwassenere kant zien. En daar weet hij dan toch weer mee te verrassen. “Step inside the booth, Superman is alive…”

Lupe Fiasco's Food & Liquor6. Lupe Fiasco – Food & Liquor

Lupe Fiasco was dé verwachting voor 2006 en maakte de hype nog waar ook. Het nadeel van het voortijdig uitlekken van het album werd handig omgebouwd tot een voordeel in de promotie alsof Johan Cruyff er zelf achter zat. Dagdromerige observaties die tegelijk sociaal commentaar leveren, beschouwingen op de wereldproblematiek, onvervalst braggen en boasten, nerd-interesses, en hiphop’s eerste skateboard-anthem, Lupe heeft ’t allemaal. Hij komt er mee weg omdat ’t tekstueel onmiskenbaar goed in elkaar zit en het belangrijkste, hij durft zichzelf te zijn. Iets dat in het huidige hiphopklimaat niet zo vanzelfsprekend is als het zou moeten zijn. De huisproducers van 1st & 15th passen goed bij zijn stijl (hopelijk houden ze ‘m volgende keer wel tegen als ie weer zo’n outro wil doen) en doen niet onder voor veel grote namen en Kanye heeft zelden zo’n mooie achtergrondrol vervult als in ‘The Cool’. In de muziekpers werd Lupe Fiasco al de bijzonder toepasselijke bijnaam ‘MC Kool Nerd’ gegeven, een naam die hij met trots op zijn ‘Rookie Of The Year’ kaart bij kan schrijven.

Clipse - Hell Hath No Fury5. Clipse – Hell Hath No Fury

Na vier jaar geouwehoer met het label en een nooit uitgebracht debuutalbum werd het Clipse te gortig. Tegen muziekblad Rolling Stone lieten ze zich ontvallen dat ze ieder staflid van Jive wel konden lynchen nadat de release van het nieuwe album voor de zoveelste keer al was uitgesteld. Dat ze toch een uitlaatklep voor alle frustratie gevonden hebben mag blijken nu het album er dan eindelijk is. Compromisloos is het geworden, rauw en donker, politieke correctheid is linea recta het raam uitgeflikkerd. De heren brengen 12 tracks lang verhalen over het dealen van crack en alles wat daar mee samen valt. Klinkt op papier misschien verschrikkelijk cliché maar de manier waarop bv. iedere keer weer nieuwe woordspelingen op ‘keys’ gemaakt worden blijft wonderbaarlijk interessant. De voordracht klinkt even manisch en doordringend als de producties die absoluut niet onvermeld kunnen blijven. Het mag namelijk duidelijk zijn dat Malice en Pusha T het beste naar boven halen in The Neptunes en andersom. Pharrell sloeg de plank met zijn soloplaat dit jaar behoorlijk mis maar samen met Chad Hugo is hij hier weer helemaal terug. De zweem van paranoïa die door heel het album hangt geeft de tracks een heerlijke dreiging en het blik aan vreemde verwrongen geluiden dat ze opentrekken hangt tussen boombap en bounce in. Aan het einde krijgen we dan de soulvolle afsluiter ‘Nightmares’ met Bilal waarin blijkt dat het leven dat de heren propageren toch niet altijd zo ideaal is. Een plaat die net zo verslavend is als het goedje dat de heren zouden verkopen.

Opgezwolle - Eigen Wereld4. Opgezwolle – Eigen Wereld

“Het komt wanneer het komt” was ongeveer het antwoord op de vraag wanneer het nieuwe album eindelijk uit zou komen. Opgezwolle liet zich niet gek maken en nam de tijd om het beste Nederlandstalige hiphop-album sinds Extince’ Binnenlandse Funk uit te brengen. Een album dat als geheel is gemaakt met tracks die op elkaar aansluiten en in elkaar doorlopen zowel tekstueel als muzikaal. Bijna vermoeiend na beluistering door de overvloed aan indrukken, maar dat mag als compliment worden gezien. De flow van Stickert loopt weer lekker en ligt goed in het gehoor en Rico komt met sterke tekstuele vondsten als “Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden langs de Gaza-strook”. En dan is er Delic, de producer achter dit geheel. Geen enkele invloed werd gevreesd, van zingende zaag tot Bert Vrielink, alle geluiden passen naadloos in het geheel dat met recht ‘Eigen Wereld’ heten mag.

The Roots - Game Theory3. The Roots – Game Theory

Een droom kwam uit voor The Roots toen Jay-Z ze een contract aanbood op Def Jam. ?uestlove vertelde de media hoe hij en Tariq (Black Thought) op school al Def Jam logo’s op hun gefantaseerde toekomstige albumhoezen tekenden. Beter nieuws was nog dat Jigga hen carte blanche gaf en hen als het artistieke gezicht van Def Jam zag, verkoopcijfers mochten in het creatieve proces geen rol spelen. Dat het geen commerciële plaat is geworden is te horen, net als dat The Roots uit een moeilijke tijd kwamen na de heibel op Geffen records. Hun meest duistere en recente plaat bevat de ramp rond orkaan Katrina, Irak en de dood van vriend en collega J Dilla als onderwerpen. Black Thought gaat dieper en gevarieerder te werk dan we van hem gewend zijn (en we waren al niks karigs gewend) en Malik B is op enkele tracks weer terug! Het muzikale landschap doet niet voor hen onder en de chemie met Peedi Crakk op ‘Long Time’ smaakt naar meer. Verre van hun vrolijkste album maar laat dat je geen seconde weerhouden. The Roots bewijzen wederom waarom ze een van de belangrijkste en beste hiphop-acts zijn.

Nas - HipHop Is Dead2. Nas – HipHop Is Dead

Het Def Jam-debuut van Nas. Alweer de achtste (als je The Lost Tapes meetelt) opvolger van de klassieker Illmatic, de vloek en zegen van Nas’ carriere. Een zegen vanwege de onbetwiste klassieke status, een vloek vanwege de schaduw die het over de rest van zijn oeuvre werpt. Deze keer geen identitetscrisis (Nasty Nas/Nas Escobar/Nasir Jones) of beef die Nas nog in de weg staan om te zeggen wat hij wil. Is dit daarmee de volwaardige opvolger van Illmatic? Niet als dat aan alle producties ligt maar tekstueel is het zo sterk dat je enkele zwakkere beats gewoon voor lief neemt. Nas klinkt meer gefocust dan hij in de afgelopen 10 jaar heeft gedaan en het concept is geweldig uitgewerkt. De opbouw naar de titeltrack in de nummers die er voor zitten is van grote klasse, de bombast van de gedroomde Jay-Z collabo past volledig en de gelaagdheid van de teksten bewijst waarom Nas nog altijd zijn plek in de lijsten van beste MC’s verdient. HipHop Is Dead en Nas vertelt je waarom en hoe het gebeurd is. Vervolgens zet hij zijn beste been voor om de herrijzenis in gang te zetten, en dat spreekwoordelijk been is bijzonder indrukwekkend.

J Dilla - Donuts1. J Dilla – Donuts

Begin van dit jaar kwam er een instrumentaal solo-album van een van de beste producers in de hiphopwereld uit. De bescheiden man die achter de knoppen had gezeten bij talloze klassiekers van De La Soul, The Pharcyde, A Tribe Called Quest, Erykah Badu, Busta Rhymes en vele anderen bracht ons Donuts. Een juweel van een album dat met sneltreinvaart van de ene geniale vondst in de andere duikelt. De drums die het ene moment ondoorgrondelijk lijken en ineens volledig uitkomen, de geweldig geflipte obscure samples, track na track. Geen loops die variatieloos 4 minuten doorkabbelen zoals instrumentale hiphop nogal eens de neiging heeft, Dilla gunt zijn tracks die tijd niet eens. De grens van twee minuten wordt zelden gehaald zo barstensvol ideeën zat hij. Op de dag dit album uitkwam heb ik het drie keer achter elkaar gedraaid, iets dat ook nog eens ingenieus voorzien is in de outro/intro die het hele album tot loop maken. Twee dagen later bleek wellicht waarom J Dilla zo’n haast had om zijn vondsten naar buiten te brengen. Op de ochtend van 10 januari overleed J Dilla aan de bloed- en nierziektes die hem al tijden teisterden. Mocht je twijfelen aan deze nummer één positie en vermoeden dat deze enkel door de tragische achtergrond verkregen is, zet dit album dan eens aan en realiseer je dat de wereld dit jaar een groot muzikant armer is geworden.

4 responses

15 05 2007
Lexxus

de juiste plaat op de juiste plaatS!!

Dilla R.I.P

5 12 2007
Lorenzo from da benzo

Big up to my nigga Dilla Dog

I’m proud to have seen his last European concert in Gent , and you should def check the new track from his nigga’s Frank and Dank puff puff pass !!!

22 12 2007
Lymiqata

Hi
Hi

9 03 2008
HeKUjata

zitrmx
zitrmx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: